Vorige week trok ik opnieuw op pad met een bende pientere twaalfjarigen. Het zal ongeveer de vierde keer zijn geweest dat ik de leerlingen van de langere school in de buurt mocht vertellen over de lodder, de maar, de dwaallichtjes en de heksen van Vlierbeek. Heerlijk om te doen, en broodnodig ook, want die arme kindertjes lopen dagelijks rond op de plekken waar die wezens zijn gespot. Dan is het amper een overbodige luxe te noemen om hen even uit te leggen wat je moet doen als je zo'n engerd tegenkomt.
Zo weet elk schoolkind nu dat je altijd een sjaal moet meehebben, een flesje water en een vergiet. Om maar iets te noemen.
Ik vertelde interactief, dus met toneeltjes waar ze enthousiast aan deelnamen. Ik ben op zo'n moment vooral de reporter ter plaatse en het was weer zalig hoe de kinderen hebben meegedaan. We onderzochten samen ook hoe het woord "nachtmerrie" in verschillende talen klonk. (Vaak hoor je daar "de maar" in: nightmare, cauchemar, ...)
Helemaal blij werd ik van de mededeling dat ze een bepaald verhaal al hoorden van een oudere broer of zus! Want dan denk ik: bingo! De verhalen worden opnieuw verteld en doorgegeven, en dat is exact de bedoeling!
Er was wel één jongetje dat niet helemaal doorhad dat deze verhalen fantasie zijn. Ik heb hem dus ferm moeten geruststellen: néé, er verschijnt vannacht geen monster in jouw straat. Hopelijk is dat goed gekomen die nacht....
Wil je die verhalen ook horen, met een streepje muziek erbij? Kom dan op 28 oktober 's avonds luisteren als je durft (meer info in de agenda van deze blog)
.jpg)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten