De heilige van februari is: Apollonia
Oké ik geef het toe de afbeelding is wel een beetje een spoiler voor wat Apollonia allemaal heeft ondergaan. Sta mij toe om even terug te spoelen en te beginnen bij het begin.
Apollonia was jong en eigenzinnig, een combinatie die wel vaker voorkomt. Vandaag de dag geeft dat je een zekere cool, in het verleden was je er echter gloeiend bij. In haar tijd hield men er nogal van als alle neuzen dezelfde richting op stonden. En dan is een buitenbeentje een probleem.
Waar het om ging? Wel, alle buren, vrienden en kennissen van Apollonia hadden een gezamenlijke hobby: het aanbidden van een gouden godenbeeld. Niet dat Apollonia dat geen mooi kunstwerk vond hoor, het mocht er best zijn, maar zelf had ze er niet zoveel mee. “You do you” dacht ze genereus, als ik maar niet mee hoef mee te doen met jullie onnozele gedans en geplengoffer.
Had ze dat even fout ingeschat! Eerst vroegen de buren haar nog vriendelijk om mee te komen. Daarna probeerde haar familie haar over te halen om toch door de zure appel heen te bijten: dan zou ze merken hoe fijn het was. Toen dat ook niet hielp, greep de burgemeester in en dreigde met verbanning. Het mocht niet baten: Apollonia bleef zichzelf trouw, ze beet zelfs behoorlijk van zich af.
Je begrijpt dat de mensen daar niet mee konden lachen. Steeds minder vriendinnen kwamen langs. Buren keken de andere kant op als ze voorbijkwam. En op geen enkel feestje werd ze nog uitgenodigd. Dat laatste vond Apollonia niet zo erg, want ze was toch al een eerder introvert typje en zette liever haar tanden in een goed boek.
Hier had mijn verhaal kunnen eindigen, een tikje sneu maar op zich wel prima. Helaas beten de inwoners zich nogal vast in de “zaak Apollonia”, en besloten dan maar tot kwaadschikse actie over te gaan. Ze sleurden haar immers onzachtzinnig door de straten en pootten haar respectloos neer voor het godenbeeld. “Hulde brengen!” was de opdracht.
Apollonia had op dat moment knarsentandend toe kunnen geven. Ik denk dat we dat allemaal wel hadden begrepen. Maar eigenzinnig als altijd, besloot ze door te bijten. Ze zei dus met heldere stem “nee!” waarop een ijzige stilte viel.
Precies omdat iedereen zijn adem inhield, was het gekraak meteen te horen. Het begon ergens binnenin het beeld, al snel verschenen de eerste scheurtjes en nog enkele tellen later knapte er iets. Het eens zo mooie beeld verbrijzelde waar iedereen bij stond en de brokstukken vlogen in het rond.
Naderhand beweerde Apollonia nog dat ze een kwade geest uit het beeld had verdreven, maar daar dachten haar medebewoners duidelijk anders over. “Hekserij!” riepen ze. Jij weet al hoe haar bestraffing er in de praktijk heeft uitgezien. Laten we het even neutraal samenvatten als “de overtreffende trap van een akelig tandartsbezoek”.
De stedelingen dachten dat Apollonia nu wel zou toegeven dat ze haar tanden had stukgebeten op deze kwestie. En dat ze uit spijt wel een tandje zou bijsteken om het beeld weer in ere te herstellen. Maar, dat was Apollonia niet van plan, wat dacht je? Zelfs toen men een knetterend brandstapeltje voor haar klaarzette, hield ze de tanden stijf op elkaar (figuurlijk dan). Meer nog, ze besloot de eer aan zichzelf te houden. Met een laatste vurige krachtinspanning vocht ze zich los, nam een aanloop en spong, hop, de vlammen in. Tsssssssssssss.
Apollonia is vandaag de beschermheilige van de tandartsen en de kaakchirurgen. We vieren haar op 9 februari met een extra grondige flosbeurt. Denk dus aan haar de volgende keer dat je een vulling krijgt, dat relativeert de marteling die je moet ondergaan!
https://id.rijksmuseum.nl/200162910
Waar het om ging? Wel, alle buren, vrienden en kennissen van Apollonia hadden een gezamenlijke hobby: het aanbidden van een gouden godenbeeld. Niet dat Apollonia dat geen mooi kunstwerk vond hoor, het mocht er best zijn, maar zelf had ze er niet zoveel mee. “You do you” dacht ze genereus, als ik maar niet mee hoef mee te doen met jullie onnozele gedans en geplengoffer.
Had ze dat even fout ingeschat! Eerst vroegen de buren haar nog vriendelijk om mee te komen. Daarna probeerde haar familie haar over te halen om toch door de zure appel heen te bijten: dan zou ze merken hoe fijn het was. Toen dat ook niet hielp, greep de burgemeester in en dreigde met verbanning. Het mocht niet baten: Apollonia bleef zichzelf trouw, ze beet zelfs behoorlijk van zich af.
Je begrijpt dat de mensen daar niet mee konden lachen. Steeds minder vriendinnen kwamen langs. Buren keken de andere kant op als ze voorbijkwam. En op geen enkel feestje werd ze nog uitgenodigd. Dat laatste vond Apollonia niet zo erg, want ze was toch al een eerder introvert typje en zette liever haar tanden in een goed boek.
Hier had mijn verhaal kunnen eindigen, een tikje sneu maar op zich wel prima. Helaas beten de inwoners zich nogal vast in de “zaak Apollonia”, en besloten dan maar tot kwaadschikse actie over te gaan. Ze sleurden haar immers onzachtzinnig door de straten en pootten haar respectloos neer voor het godenbeeld. “Hulde brengen!” was de opdracht.
Apollonia had op dat moment knarsentandend toe kunnen geven. Ik denk dat we dat allemaal wel hadden begrepen. Maar eigenzinnig als altijd, besloot ze door te bijten. Ze zei dus met heldere stem “nee!” waarop een ijzige stilte viel.
Precies omdat iedereen zijn adem inhield, was het gekraak meteen te horen. Het begon ergens binnenin het beeld, al snel verschenen de eerste scheurtjes en nog enkele tellen later knapte er iets. Het eens zo mooie beeld verbrijzelde waar iedereen bij stond en de brokstukken vlogen in het rond.
Naderhand beweerde Apollonia nog dat ze een kwade geest uit het beeld had verdreven, maar daar dachten haar medebewoners duidelijk anders over. “Hekserij!” riepen ze. Jij weet al hoe haar bestraffing er in de praktijk heeft uitgezien. Laten we het even neutraal samenvatten als “de overtreffende trap van een akelig tandartsbezoek”.
De stedelingen dachten dat Apollonia nu wel zou toegeven dat ze haar tanden had stukgebeten op deze kwestie. En dat ze uit spijt wel een tandje zou bijsteken om het beeld weer in ere te herstellen. Maar, dat was Apollonia niet van plan, wat dacht je? Zelfs toen men een knetterend brandstapeltje voor haar klaarzette, hield ze de tanden stijf op elkaar (figuurlijk dan). Meer nog, ze besloot de eer aan zichzelf te houden. Met een laatste vurige krachtinspanning vocht ze zich los, nam een aanloop en spong, hop, de vlammen in. Tsssssssssssss.
Apollonia is vandaag de beschermheilige van de tandartsen en de kaakchirurgen. We vieren haar op 9 februari met een extra grondige flosbeurt. Denk dus aan haar de volgende keer dat je een vulling krijgt, dat relativeert de marteling die je moet ondergaan!
De afbeeldingen komen opnieuw uit het rijksmuseum
https://id.rijksmuseum.nl/200118249https://id.rijksmuseum.nl/200162910
Reacties
Een reactie posten