Viviane: Merlijns grote liefde uit Bretagne.

Ook tovenaars hebben recht op vakantie, dat weet iedereen. Dus toen Merlijn aangaf dat hij er even tussenuit moest om zijn batterijen op te laden, begreep koning Arthur dat meteen. "Ga jij maar lekker even uitwaaien aan zee", zei hij ruimhartig, "Ga golfen in Cornwall of ga een weekje mediteren in Glastonbury!". Maar Merlijn had nood aan wat meer afstand van de politiek en maakte dus de oversteek helemaal naar Bretagne. Daar trok hij stevige wandelschoenen aan, en toverde zichzelf prompt om in een frisse jongeling. Want als BT (beroemde tovenaar) liep hij anders teveel in de kijker. (en als je de hele tijd handtekeningen moet uitdelen, kom je nergens, natuurlijk)

Nu, de frisse woudlucht deed deugd, en het zachte mos onder zijn voetzolen zorgde er voor dat hij helemaal kon landen in het hier en nu. Al snel dacht hij niet meer aan ridderlijke intriges en overspelige koninginnen. Hij bewonderde zelfs een bosvioolje, wie had dat gedacht. Zo zen was hij nog nooit geweest.

Maar plots was het gedaan met de kalmte. Tegen alle verwachtingen in begon zijn hart sneller te slaan, en kreeg hij het benauwd. De oorzaak stond iets verderop aan de rand van een meer. Een wondermooi meisje, dochter van een bosnimf, en lieflijk als een boterbloemetje. "Ik heet Viviane" zei ze zachtjes, en als Marlijn nog niet om was, dan gebeurde het toen. O, hij was helemaal betoverd.

Magische verleidingstruuks 

Nu was Merlijn beslist een man van de wereld, maar op het gebeid van de liefde kon hij nog veel leren. Hij wilde zich maar wat graag verschuilen achter zijn lange baard, maar die had hij zelf weggetoverd. Licht paniekerig schraapte hij dan maar zijn keel en het enige wat hij kon bedenken was: "Hoi, ik ben een tovenaar!" Niet de beste openingszin uit de geschiedenis van de mensheid, inderdaad, maar Vivianes interesse was wél gewekt.

Zij wist echter maar al te goed, dat het beter is om niet meteen toe te happen. Daarom sloeg ze haar armen over elkaar en zei hautain: "O, is dat zo? Dan wil ik wel graag even bewijzen zien, meneertje!".

Een beetje tovenaar kan het daar niet bij laten zitten natuurlijk, en Merlijn haalde dan ook alles uit de kast. Met één vingerknip toverde hij een heel kasteel te voorschijn, compleet met prachtig uitgedoste inwoners. Toen hij die ook nog eens een elegant dansje liet uitvoeren, was Viviane overtuigd, en smoorverliefd, in één klap! Het maakte voor haar helemaal niet meer uit dat hij eigenlijk veel ouder was, en ook zijn witte baard vond ze uiteindelijk geweldig!

Kort daarna was het aan, en beleefden die twee een heerlijke vakantieliefde.

Afscheidsgeschenk

Merlijn probeerde zijn vakantie zo lang mogelijk te rekken en stelde zijn terugreis telkens uit, maar na enkele maanden kon hij er niet meer onderuit: Camelot, Arthur en de plicht riepen te luid. 

"Lieverd", zei hij, "ik moet nu echt terug om centjes te verdienen, die prachtige voile die ik je onlangs kado gaf, groeide niet aan de bomen. Maar ik kom terug, beloofd!"

Viviane begreep het wel, en ook weer niet. "Wil je me geen toverspreuk leren, zei ze, dan kan ik dat oefenen en ben je nog een beetje bij me. Ze keek hem daarbij zo lief aan, dat hij niet kon weigeren. "Wat wil je leren dan?" vroeg hij, "Om iemand in slaap te laten vallen" was het antwoord. Dat bleek echt een basisspreuk, dus die was snel aangeleerd. Te snel voor Viviane, die erg verrast werd door de "Nou doei!" waarop Merlijn verdween.

Pennenvrienden

Nu had het daar natuurlijk bij kunnen blijven, maar dat was buiten Viviane gerekend. Minstens één keer per week stuurde ze een postduif het kanaal over, met een dikke brief vol hartstocht en passie. Kwestie van de liefde warm te houden, en dat werkte.

Vanaf toen pendelde Merlijn voortdurend tussen Bretagne en Camelot. Het was steeds een heerlijk weerzien, maar het vertrek werd ook steeds dramatischer. Om de pijn wat te verzachten leerde hij Viviane bij elk vertrek dan maar een nieuw toverkunstje naar keuze aan. In stijgende moeilijkheidsgraad natuurlijk, want dat is een belangrijk didactisch principe. Het betrof de volgende handigheidjes (allen op vraag van Viviane):

• water tevoorschijn toveren op droge grond (zeker in tijden van hittegolf, heel praktisch)
• op het water dansen zonder te zinken én zonder natte voeten te krijgen (kei leuk)
• zichzelf in eender welke vorm omtoveren

(die laatste was echt dolle pret, je moet immers beseffen dat de Barbapapas nog niet bestonden en dat de wens van Viviane dus behoorlijk innovatief was, ik zelfs vermoed dat ze daarmee Merlijn definitief voor zich heeft gewonnen)

Allemaal gezellig en grappig, tot Viviane vroeg: "Hoe kan ik iemand gevangenzetten zonder hulp van ijzer, hout of steen?"

Wie een kuil graaft voor een ander

Over dat verzoek moest Merlijn wel even nadenken. Hij zag het risico wel in: zo'n complexe toverspreuk aanleren was immers niet zonder gevaar. Maar anderzijds is het leven aan de durvers. En wist hij ook wel dat een LAT relatie op lange termijn niet de beste oplossing voor hen tweeën was. Dus gaf hij toe en leerde haar negen spreuken aan, voordat hij een laatste maal naar Engeland afreisde.

Ere wie ere toekomt, in Camelot zorgde Merlijn netjes voor een vlotte kennisoverdracht. Hij rondde lopende zaken af, liet checklists achter voor zijn opvolgers en gaf zijn adresboekje door. Van een afscheidsfeestje wilde hij niet horen, maar hij was stiekem toch wel blij met het zwaard dat hij van Arthur kreeg. Al was hij niet van plan om het ooit te gebruiken, als statussymbool kon het tellen.

Niet lang daarna kwam hij opnieuw aan in Bretagne, waar Viviane hem opwachtte onder een oude eik. "Je zal wel moe zijn van de reis" sprak ze ontroerd, "kom maar hier bij mij". De tovenaar vleide zich neer en liet zich als een kindje over zijn bolletje aaien, tot hij in slaap viel. Jawel, de toverspreuk van jaar één werkte nog steeds.

Voor altijd bij elkaar

Daarna tekende Viviane met haar voile een grote cirkel om de boom. Ze zong daarbij de magische woorden die ze zelf van Merlijn had geleerd. Negen cirkels werden het, en toen verdwenen ze uit het zicht. Viviane en Merlijn.

Ze zijn daar nog steeds, in het bos van Brocéliande. De magische cirkel houdt hen voor ons verborgen. Maar als je goed luistert, dan kan je hen nog horen giechelen. Dan danst Viviane op het water, zonder dat haar voeten nat worden, of ze verandert zich voor de grap nog eens in een ronde tafel of zo. 

Nee, Merlijn vindt het allemaal prima. Niets te "ocharme die tovenaar" dus. Hij zou het zelf niet anders meer willen! En daar hebben wij ons dus bij neer te leggen. Dat heeft Arthur uiteindelijk ook gedaan.

********

In de loop van de geschiedenis veranderde Viviane van een verliefde puber in een ferme feeks, deftige dichters typeerden haar steeds vaker als een wulpse femme fatale die Merlijn genadeloos te grazen nam. Wat een wreed oordeel voor een liefdespaar dat gewoon graag bij elkaar wilde zijn. Waar bemoeien dichters zich ook mee, toch?

Wil je een andere versie van dit verhaal nalezen (in een prachtig negentiende eeuws boek) kijk dan hier. 

Iets meer wetenschappelijke duiding nodig dan mijn vrolijke geklets? Dan lees je hier meer!

*********

Speed Lancelot (1860-1931), Public domain, via Wikimedia Commons

Verleidingstruuk: Albert Herter, Public domain, via Wikimedia Commons

Viviane sluit Merlijn op: Jemima Blackburn, Public domain, via Wikimedia Commons