Verliefd op een weerwolf, wat nu?

Mijn allerbeste verhaal eindigt met een serieuze cliffhanger. De hoofdpersoon ontdekt namelijk dat daar vriendje bijklust als weerwolf. Ze staart hem vol ontzetting aan, en daarop eindigt het verhaal. “Wat nu?”, vraag ik dan graag aan mijn publiek.

90% van de toehoorders gaat ervan uit dat de relatie ten einde is. Slechts één op de tien is positiever ingesteld en heeft vertrouwen dat de liefde ook een dergelijke hindernis zal overwinnen. Echte schoonheid zit toch van binnen? Ruwe bolsters hebben toch blanke pitten? Iedereen verdient een kans. Dat soort overwegingen.

Deze week las ik in een mooie verzameling volksverhalen uit Nederland en Vlaanderen twee keer een vervolg op dit verhaal. En ter gelegenheid van Valentijn, deel ik ze graag met jou.

Optie één: een expert erbij halen

In een Zeeuws verhaal ontdekt het meisje net als in Vlierbeek dat haar geliefde een weerwolf is. Blij is ze daar niet mee, dat is begrijpelijk. Ze holt vol afschuw weg, en wil hem maar al te graag dumpen. Dat is echter buiten haar vader gerekend. Die houdt het hoofd koel en zegt: “Kom, we gaan dit eens eventjes onderzoeken”. Meneer pastoor wordt om raad gevraagd, en die schakelt de paters van Dendermonde in, dé experten ter zake.

Een van die paters maakt de reis naar Koewacht, en spreekt bij aankomst meteen een bezwering uit. Daarop kan de jongeman niet anders dan toegeven dat hij betoverd is dat hij ergens in een holle boomstam een zwart pak heeft verborgen. Bij volle maan voelt hij de onweerstaanbare drang om dat pak aan te trekken. Het is werkelijk sterker dan hem zelf, ocharme.

De oplossing ligt dan ook voor de hand. Het pak wordt tevoorschijn getrokken en verbrand. Oké de jongeling spartelt wel nog wat tegen maar uiteindelijk is hij verlost van deze last, oef. Het meisje draait vervolgens vlotjes bij. Enkele regels verder luiden de huwelijksklokken al. Ze leefden dan ook nog lang en gelukkig en hij heeft zich nooit meer bijterig gedragen.

Optie twee: alle signalen gewoon negeren

Ook in Maastricht trouwde een meisje met een weerwolf. Niet dat ze dat zelf had vastgesteld zoals in de vorige verhalen. Het was eerder zo dat een heks het had voorspeld. Omdat ze daar niet in geloofde, negeerde het meisje alle mogelijke alarmbellen. Die hoekige snijtanden, die avondlijke afwezigheden, die gulzige vleesconsumptie: ze ging er niet op door. De aantrekkingskracht was nu eenmaal te groot, ze moest en zou hem hebben. Oh, liefde maakt kortzichtig, dat weten we allemaal.

Pas tijdens de huwelijksnacht merkte ze dat er iets niet in de haak was. Want toen ze tussendoor even ontwaakte, was de bruidegom verdwenen. En ook de volgende nacht was zijn kant van het ledikant verlaten. Daarom besloot ze hem de derde nacht op te wachten. Groot was haar verbazing toen hij inderdaad in een wolvenoutfit thuiskwam. Hij wilde net zijn pak uittrekken toen ze triomfantelijk uitriep: “Ik heb het gezien, je bent een weerwolf!” Dat had ze beter niet kunnen zeggen want hij heeft haar toen onmiddellijk opgegeten. (ook hier blijkt weer hoe abrupt sommige volksverhalen kunnen eindigen)

Wat nu?

Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd welke versie jij de beste vindt? Gaan we voor de brute natuurwetten of voor de onderzoeksmatige benadering? Laat het weten!

Dit soort fantastische verhalen vind je dus in de prachtige bloemlezing Half haantje en de hardrijder . Ik kan het je van harte aanbevelen.

Leuk Valentijnsgeschenkje ook!










De afbeelding van de loup garou is publiek domein via Wikimedia Commons

Miniatuur Gerald of Wales (Giraldus Cambrensis), Public domain, via Wikimedia Commons