De heilige van juni is Rivanone (17 juni)

Pittig warme dagen als deze doen verlangen naar de zee. Dat treft, want daar moeten we zijn, aan de ruwe kusten van Bretagne, ergens in de zesde eeuw. We treffen er de frisse Rivanone, een schoonheid zonder weerga, maar dan wel eentje met een ernstige blik. Het liefste zette kruidentheetjes en staarde ze in de verte. Als het aan haar had gelegen dan zouden die twee werkwoorden haar leven kunnen samenvatten, maar - helaas - ze kwam in woeliger wateren terecht. Zonder het zelf te willen, uiteraard.

Een superster op tournee

Terwijl Rivanone in haar kruidentuin schoffelde, stak immers een topartiest het Kanaal over. Hyvarnion de Bard werd door Ierse koningen op handen gedragen en reisde nu naar Parijs, waar niemand minder dan koning Childebert hem had uitgenodigd. Onze zanger werd niet gedreven door geldzucht, noch door een behoefte aan applaus.  Deze singer-songwriter specialiseerde zich immers in diepzinnige teksten en hoopte daarmee de koning tot reflectie aan te sporen. Mijmeren lukt immers goed in combinatie met harpspel, dat is alom geweten.

Toch pakte het helemaal anders uit. Niet dat Childebert niet luisterde. Hij werd zelfs tot tranen bewogen en klapte steeds enthousiast na elk nummer. Nee, aan de koning lag het niet, maar Hyvarnion hield gewoon niet van de sfeer in Parijs. Veel te veel chi chi naar zijn zin, gekke kleding, raar eten en dat taaltje! Teleurgesteld plande hij al na enkele dagen zijn terugreis in.

Childebert vond dat jammer, maar hij snapte het ook wel een beetje. Hij gaf Hyvarnion wel nog een brief mee voor een vriend van hem, koning Conomor van Bretagne. "Doe hem de groeten", riep hij vrolijk, toen hij de Bard uitzwaaide. Maar die hoorde hem al niet meer.

Dromen zijn nooit bedrog

Conomor ontving Hyvernion met open armen, en boekte menig concertzaal alvast in. Zo'n bezoeker is immers een buitenkansje, en dat moet je aangrijpen, dacht hij. Daarom bezorgde hij de Bard de beste slaapkamer in het paleis, met zicht op de zee en de ondergaande zon. Als dat niet inspirerend is!

Ondanks al die goede zorgen lag Hyvernion 's nachts te woelen. Hij kreeg namelijk steeds van die pittige dromen waarin hij een prachtig meisje zag dat van een kopje thee slurpte. "Wat moet ik met dat wicht" mopperde de Bard, waarop er prompt een Engel verscheen die hem vertelde dat zij zijn vrouw zou worden. "Maar dat wil ik helemaal niet", zuchtte de muzikant, "het plan was dat ik single zou blijven, dat is uiteindelijk echt praktischer voor iemand als ik die continu rondtourt."

Maar ja, je snapt het al, engelen hebben altijd gelijk. Dus toen Hyvernion Rivanone in het echt ontmoette, ergens bij een klaterend fonteintje, was hij toch verkocht. En zij ook. Want zij had gedroomd over een muzikale Ier die haar introvertie zou doorbreken. En daar stond hij, met harp en al!

Jinxen

Voor alle duidelijkheid: we hebben het hier niet over een coup de foudre, en evenmin over wilde passie. Het huwelijk tussen Hyvernion en Rivanone was van moeten, ingegeven door een hemelse "matchmaking", (verder was er niets onkuis aan de hand, zelfs niet in gedachten, o, nee!). We kunnen hun ontmoeting dus samenvatten als een soort blind getrouwd voor heiligen. 

Misschien inspireerde dat gegeven Rivanone tot de uitspraak die haar nog lang zou achtervolgen. Toen ze na één nacht zwanger was zei ze bitter (met een grafstem, zo stel ik me dat voor, of op z'n minst doodernstig): "Ik hoop dat mijn zoon de bedrieglijkheid van deze wereld nooit zal zien."

Hun zoon Hervé werd dan ook blind geboren.

Van een echt happy end is verder nauwelijks sprake. Hyvarnion hing zijn harp aan de wilgen om voor zijn gezin te zorgen en overleed vijf jaar later. Rivanone stuurde daarop haar zoon naar een kostschool en trad zelf in een klooster om daar verder thee te zetten, naar de golven te staren en introvert te zijn, hè, hè.

En Hervéke?

Die had het zangtalent van zijn vader geërfd en werd zelf een gewaardeerde Bretoense bard en weldoener. Hij temde ook nog een wolf! Maar dat is weer een ander verhaal natuurlijk.

We hebben Rivanone gevierd op 17 juni, met een heerlijke infusie van kamille. Voorspellende dromen heb ik er niet van gekregen, en dat is misschien ook maar goed. Want als een engel je iets opdraagt, dan moet je gehoorzamen (dat maakte de moeder van Ursmarus ook mee, weet je nog?)

*****

Afbeelding: Joseph Ratcliffe Skelton, Public domain, via Wikimedia Commons